menu
Mijn Series +

Soupçons - Seizoen 1 (2004-2018)

Alternatieve titel: The Staircase

mijn stem
3,69 (26)
26 stemmen

Frankrijk
Documentaire / Misdaad

ontwikkeld door Jean-Xavier de Lestrade
met Michael Peterson, David Rudolf en Ron Guerette

In 2001 wordt het lichaam van Kathleen Peterson bebloed gevonden onderaan de trap van haar woning. Het leven van haar echtgenoot, schrijver Michael Peterson, wordt vervolgens in een rechtszaak onder de loep genomen.

  1. Crime or Accident?
  2. Secrets and Lies
  3. A Striking Coincidence
  4. A Prosecution Trickery
  5. A Weak Case
  6. The Prosecution's Revenge
  7. The Blow Poke Returns
  8. The Verdict
  9. Reopening the Case
  10. The Last Chance
  11. Looking for Closure
  12. Between Anger and Despair
  13. Flawed Justice

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=D2HyQSha7sk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat TvMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe TvMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Jordy
Oorspronkelijk een 8-delige serie uit 2005. in 2013 nog 2 afleveringen aan toegevoegd. Sinds kort te zien op Netflix, met nog 3 extra afleveringen.

avatar van joy4ever
4,0
Knap om 13 afleveringen te maken met de vraag of iemand per ongeluk van de trap is gevallen of dat er sprake is van een misdrijf. Gezien de de verwondingen op haar hoofd kan ik me niet voorstellen dat dit kan komen door een val van de trap maar aan de andere kant komt Michael wel heel sympathiek over en neig ik naar onschuld. Feit is dat ook hier weer de nodige schandalige dingen zijn gebeurt binnen de rechtzaak. Ik kan begrijpen dat mensen het geloof in fair trial kwijt zijn daar.

avatar van Donkerwoud
4,0
Op basis van de oorspronkelijke serie plus de film. De laatste drie afleveringen hoop ik nog in te halen.

De oorspronkelijke serie was op een wat voyeuristische manier genieten geblazen omdat het zoveel verschillende aspecten van een strafzaak in beeld wist te brengen. Je mag er bijna niet van genieten door de ernst van de zaak, maar toch is het heerlijk om naar de twists en turns te kijken die het proces neemt. Via een welbespraakte en sympathieke figuur als Michael Peterson wordt pijnlijk duidelijk waar de fouten in het systeem zitten en hoe dat een ongelofelijk effect heeft op de levens van mensen.

Deze sequel heeft iets minder de twists en turns die het origineel had, maar hier is het weer dat constante gevoel van ontreddering dat deze familie acht jaar lang heeft moeten ondergaan. Het maakt pijnlijk duidelijk wat een gevangenisstraf voor impact heeft op de levens van mensen, ongeacht of ze schuldig of onschuldig zijn. Daar komt nog eens bij dat er hier een justitiële misser van jewelste heeft plaatsgevonden in hoe die Deaver met bewijsmateriaal heeft gerommeld.

avatar van Thomas83
3,5
Je ziet het niet zo vaak dat je in een documentaire het werk van de verdediging van een strafzaak van zo dichtbij kan volgen. En wat het ook mooi maakt is dat in The Staircase iedereen eigenlijk altijd in een natuurlijke omgeving wordt geïnterviewd. Michael Peterson is ook een perfecte verdachte als je een wat pakkende documentaire wil maken. Hij is ietwat geheimzinnig, maar welbespraakt en ogenschijnlijk erg open voor de camera. Mede daardoor is het nog best een intieme documentaire geworden, tot zover dat gaat met deze wat aparte familie.

Ik vond het ook wel echt een uitkomst dat Petersen een welgestelde schrijver is, want als hij dan na de originele eerste acht afleveringen weer op vrije voeten komt is hij heel goed in staat om onder woorden te brengen wat al die jaren in de gevangenis hebben gedaan met hem. Dat is ook echt schokkend goed af te zien aan zijn aftakelende gezondheid, en het heeft ook duidelijk zijn tol geëist voor zijn familie en financiën. Kun je nagaan hoe dat was gegaan als hij er niet warmpjes bij had gezeten toen de strafzaak begon. En omdat Petersen de middelen had om langer te procederen zie je des te beter hoe kansloos het Amerikaanse rechtssysteem functioneert.

Petersen huurt voor zover ik weet ook forensische experts van de hoogste categorie in, zeer gerespecteerde figuren waarvan je er een paar herkent uit andere zeer grote zaken (en documentaires daarover), maar uiteindelijk maakt het allemaal geen zak uit door vals spel van de zogenaamde bloedexperts en die kansloze juryrechtspraak, waardoor beeldvorming over zaken als Petersens seksuele escapades en de vergelijkbare dood van een vriendin in Duitsland er toe gaat doen.

Een aantal omstandigheden wekken nog altijd best wat argwaan (in het bijzonder de grote hoeveelheid bloed, het opgedroogde bloed en de hele tijdlijn wat betreft Michael die buiten in de kou aan het roken was terwijl zijn vrouw binnen lag te sterven), maar het is eigenlijk wel allemaal circumstantial evidence en speculatie. De gerespecteerde forensische experts hebben in het voordeel van Michael gesproken en een moordwapen is nooit gevonden, noch is er een al te concreet motief.

Ik moet ook zeggen dat ik uiteindelijk zo iemand als Candace Zamperini, de zus van het slachtoffer, een stuk onsympathieker vind dan de verdachte. Haar emoties zijn begrijpelijk, maar zij zit zo vol haat dat je haar maar moeilijk nog leuk kan vinden. En die Freda Black (de assistent van de aanklager) heeft niet eens een excuus om zo vol haat te zitten. Die boze kop, geaccentueerd ook door die lelijke make-up, bah. Wat een eng mens is dat. De homofobe teksten en dat accent helpen ook niet echt. Kon haar echt niet uitstaan.

Uiteindelijk is de documentaire soms wel echt wat langdradig omdat er zo eindeloos veel beelden van juridisch overleg en familieharmonie in zitten (het familieperspectief was duidelijk belangrijker voor De Lestrade dan een compleet en objectief beeld van de zaak schetsen), maar de twists en de aparte Petersen maken het toch nog wel echt de moeite waard. Ik vond het ook best interessant om te zien hoeveel galgenhumor als een soort van overlevingsmiddel werd gebruikt. En over lachen gesproken, die gay escort die met zijn getuigenverklaring de hele zaal aan het lachen kreeg was wel prachtig. 3.5*.

avatar van Xeeno
3,0
In tegenstelling tot de meningen hierboven voelde ik weinig sympathie voor Michael Petersen. Hij kwam op mij juist eigenaardig en vreemd over. Had ook moeite met de totale afwezigheid van enig verdriet of schuldgevoel (ook al was zij gevallen, dan nog kan hij zich schuldig voelen dat hij bijvoorbeeld niet op tijd bij haar was) of andere emotionele momenten. Maar oké, we zien natuurlijk niet alles. Zijn oorlogsboeken, die hij zelf destijds als 'waargebeurd' bestempelde, maar dus eigenlijk fictie waren, laten zien dat Michael Petersen goed is in het geloofwaardig neerzetten (en volhouden) van zeer gedetailleerde leugens en schijnbaar door het leven kan gaan alsof hij dat allemaal echt beleefd heeft. Het doet er dan, naar mijn idee, niet toe hoe Michael Petersen overkomt op de kijker.

Zoals de meeste waargebeurde moordzaakseries op Netflix wordt ook hier weer het nodige aan bewijs achterwege gelaten. Na het zien van Making a Murderer en The Confession Tapes ben ik toch behoorlijk sceptisch geworden over de verhaallijn waarvan dit soort documentaires je lijken te willen overtuigen.

In dit geval zien we weer eenzelfde fenomeen terugkeren dat we ook al zagen in de twee reeds genoemde documentaires, en dan met name Making a Murderer, namelijk dat slechts één van de twee kanten van de zaak uitgelicht wordt: de kant van de verdediging. Uiteraard zien we de spelers van de andere kant veelvuldig voorbij komen, maar we volgen hun verhaal niet op de voet en we krijgen niet te horen waarom zij hun bewijs zo sterk vinden en waarom in hun optiek het bewijs van de verdediging niet of minder sterk is. We gaan niet met ze mee hun huis binnen, bespreken de zaak niet even buiten de rechtszaal om, stappen niet even bij ze in de auto, leren hun kinderen niet kennen etcetera. Het blijven achtergrondfiguren die nodig zijn voor het plot dat deze documentaire wil neerzetten, maar omdat ze zich meer op de achtergrond begeven en omdat je ze als kijker niet echt leert kennen, zul je niet snel sympathie voor ze, of hun standpunten, kweken.

Een gevolg hiervan is ook dat bewijsstukken van de aanklager niet of minder goed uit de doeken worden gedaan. De serie laat bijvoorbeeld achterwege dat DNA van Kathleen gevonden was op de gay porn/dating printjes van Michael Petersen, wat suggereert dat Kathleen wist van Michael's vreemdgaan/wens om vreemd te gaan met jonge jongens. De serie laat ook achterwege dat toen de politie ter plekke kwam Michael tijdelijk buiten moest wachten, maar hij zich met een smoesje naar binnen praatte (het was koud) om vervolgens naar de computerkamer te gaan en zijn harde schijf te wipen. Wie denkt op zo'n moment aan het wipen van z'n harde schijf? Er was ook bewijs dat het huwelijk van Michael en Kathleen helemaal niet zo rooskleurig was als de verdediging probeerde aan te kaarten en dat er financiële problemen waren binnen de familie (die na de dood van Kathleen allemaal opgelost waren).

Het is wel een interessante zaak, en de serie zit goed in mekaar. Ik heb em geboeid gekeken. Naderhand heb ik me iets verder verdiept in de zaak door het boek Written In Blood te kopen. In dit boek staat aardig wat bewijs dat de serie niet heeft genoemd, waaronder de twee punten hierboven.

Wat ik me tijdens de serie altijd afvroeg: een verklaring van al de bloedspatters op de muur wordt door de verdediging niet echt gegeven. Ze laten die Aziatische expert (Henry Lee?) uitleggen dat ze bloed heeft uitgespuugd. Hij demonstreert ook hoe zoiets zou kunnen. Maar in de longen, in de keel, in de mond, en rondom de lippen van Kathleen is geen spoortje bloed gevonden. Niks, noppes, nada. Er is dus geen bewijs dat wat Lee zegt dat dat is wat er gebeurt is. Dus, de verdediging kon het bloed niet uitleggen. Is het dan zo verwonderlijk dat hij schuldig wordt bevonden?

Gast
geplaatst: vandaag om 22:32 uur

geplaatst: vandaag om 22:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op TvMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.