menu

Hier kun je zien welke berichten Baspls als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Game of Thrones - Seizoen 1 (2011)

5,0
Voorlopige recensie. Bevat GEEN spoilers.

Als echte Fantasy-liefhebber kon ik de mega succesvolle tv-serie Game of Thrones natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. De boekenreeks Het Lied van IJs en Vuur van George R.R. Martin had ik voorheen nog nooit gelezen dus ben ik er blind ingegaan. Door de grote hype die rond de serie heerst was ik van plan met kritische blik de serie te beoordelen. De eerste aflevering verraste me echter zo positief dat ik meteen verslaafd was aan de serie en er van die kritische blik niet veel meer overbleef.

In Game of Thrones volgen we verschillende leden van de machtige families van Westeros. Eddard Stark van Winterfell wordt door zijn oude vriend Koning Robert Baratheon gevraagd om zijn raadgever te worden. Hij twijfelt, want hij vreest voor het lot van zijn familie. Ondertussen word in het Zuiden Daenerys Targaryen uitgehuwelijkt aan een stamhoofd om zo haar broers kans op een leger te vergroten. Terwijl de families van Westeros met bezig zijn met hun plannetjes rukt in het noorden een leger op…

Game of Thrones is een stuk minder sprookjesachtig dan het – natuurlijk ook geweldige – The Lord of the Rings. Geen nobele ridders en helden, geen feeën en een eeuwige strijd tussen goed en kwaad. In de wereld van Game of Thrones geld het recht van de sterkste, figuren zoals Ser Gregor Clegane hakken en zagen er op los, kinderen worden om zeep geholpen en het land wordt verscheurt door een eeuwigdurende machtsstrijd tussen de machtige families en de politieke spelletjes die daarmee gepaard gaan. En dan vergeet ik nog de grote hoeveelheid seks. Nog steeds is er sprake van magie en zijn er draken en levende doden, maar die worden in iedere religie weer anders geïnterpreteerd. Westeros doet veel denken aan het echte middeleeuwse Europa. De grenzen tussen goed en kwaad zijn maar vaag, het hangt er vaak van af aan wie je loyaal bent. Geen memorabele laatste woorden en geen held die altijd zijn vijanden verslaat, de slechteriken van deze wereld spelen vals en laten zich niet zo makkelijk verslaan. Wat ik persoonlijk een erg sterk element van de serie vind is dat het een keer de andere kant van de veldslagen laat zien, namelijk de politieke spelletjes eromheen, wat het allemaal doet met de betrokkenen en hoe het normale volk ermee omgaat.

Game of Thrones is het bewijs dat tv-series tegenwoordig net zo goed zijn als films. Vroeger zag je zelfs bij de allerbeste series nog een duidelijk verschil qua productie kwaliteit met bioscoopfilms, nu kan ik moeilijk een speelfilm noemen die Game of Thrones kan overtreffen. In het eerste seizoen werden grote veldslagen om budgettaire redenen nog overgeslagen, maar in het tweede seizoen wordt dat ruimschoots goed gemaakt met de grandioze slag om Blackwater. Een combinatie van practical effects, schitterende locaties, ontelbare stuntmannen en een beetje CGI zorgt voor een perfect resultaat.

De machtig mooie muziek van de serie is gecomponeerd door de Iraans-Duitse componist Ramin Djawadi, die vreemd genoeg alleen nog maar aan derderangs films en degelijke tv-series had gewerkt. Djawadi’s muziek is zowel episch als emotioneel en zorgde voor een aantal kippenvel momenten.

Het acteerwerk in Game of Thrones is van bijzonder hoge kwaliteit. Zelfs de kleinste rol wordt vertolkt door een getalenteerd acteur. En dat is ook nodig, want de personages zijn allemaal ook zo goed geschreven en zo complex dat ze allemaal voldoende aandacht nodig hebben. Hoogtepunten zijn toch wel Peter Dinklage als Tyrion Lannister, Charles Dance als Tywin Lannister, Sean Bean als Eddard Stark, Liam Cunningham als Ser Davos en Kit Harington als Jon Snow, maar het is eigenlijk te veel om allemaal op te noemen. Onze eigen Carice van Houten en Michiel Huisman (die enkele jaren terug nog de rol van Ridder Floris in de super slechte Floris-remake vertolkte) zijn ook van de partij en weten het verrassend goed uit te houden tussen alle Britten. Opvallend is ook dat veel acteurs uit de Harry Potter-reeks een rol hebben in de serie.

Het eerste seizoen bied een goede introductie tot de wereld van Game of Thrones en enkele van de belangrijkste personages uit het verhaal. Het einde van het seizoen zet een goede toon voor hoe de rest van de serie zal verlopen. In Seizoen 2 is het spel der tronen pas echt begonnen en nemen meerdere koningen het tegen elkaar op. Het budget is nog groter en dat is te zien. Het derde seizoen is nog spannender en hartverscheurender als de vorige seizoenen, met name de een-na-laatste aflevering was niet normaal. Het vierde seizoen begint al meteen met een knaller en bevat flink wat actie. Het vijfde seizoen is het minste, maar bij deze serie zegt dat niet zoveel want het verhaal was nog steeds erg boeiend. Het zesde seizoen was een van de allerbeste met een aantal bijzonder sterke wendingen en wederom een fenomenale een-na-laatste aflevering.

De kans dat een andere tv-serie dit ooit nog gaat overtreffen lijkt mij bijzonder klein. De serie is vanaf het begin verslavend en is zo spannend en meeslepend dat je hem het liefst in een keer af wilt kijken. Op emotioneel gebied is de serie zelfs zwaar op momenten, zeker als je (net als ik) zoveel geeft om de Starks. Het wachten is zwaar op seizoen 7, maar in de tussentijd kan ik me verdiepen in de boeken en de achtergronden van Westeros. Game of Thrones is een absolute aanrader. Ondanks het geweld en de seks heeft de serie aardig wat diepgang en drama en blijft het onvervalste Fantasy van het beste soort.

Hannibal - Seizoen 1 (2013)

4,0
Hannibal vind ik een bijzonder sterke serie. Een prequel op het boek Red Dragon (en de gelijknamige verfilming) van Thomas Harris. Dr. Lecter is nog niet ontmaskerd als seriemoordenaar en werkt als psycholoog samen met FBI-profiler Will Graham aan seriemoordzaken.

Het eerste seizoen heeft mij bijzonder positief verrast. Erg goed concept hoe Will zich in de moordenaar verplaats en hem zo probeert op te sporen. Dit was ook leuk in beeld gebracht met de achterstevoren effecten en hypnoseachtige beelden. Omdat we als kijker al weten van de eetgewoonten van onze antagonist terwijl de personages in de film dit niet doen, bezit de serie een heerlijke suspense.

De vertolking van Anthony Hopkins is natuurlijk legendarisch, maar ik vind dat Mads Mikkelsen ook een heel sterke Hannibal laat zien. Erg intelligent en bijzonder manipulatief, maar toch ook heel ingetogen. Hugh Dancy speelde een prima Will Graham, al viel die op een gegeven moment wel een beetje in de herhaling met zijn maniertjes en manier van spreken. Gillian Anderson (Scully uit The X-Files) heeft een klein rolletje als de psychiater van Hannibal. Laurence Fishburne is geboren voor de rol van agent Crawford en tot slot de prachtige Caroline Dhavernas als psychologe Dr. Bloom.

De serie is erg goed en filmisch opgenomen. Duidelijk voorbeeld van het feit dat er tegenwoordig nauwelijks verschil is tussen de kwaliteit van films en tv-series. Ook het sound design van de serie is erg goed verzorgd en de muziek van Brian Reitzell hielp de spanning en sfeer ook enorm.

Een minpuntje vond ik dat er veel inconstandheden zijn met de eerdere films uit het Hannibal-universum. Zo speelt de serie zich in het heden af en niet in een periode voor dat de boeken zich afspelen. Daarnaast zit je natuurlijk met de acteurs die niet gelijkend zijn en verschillen in personages, de gave van Will was een stuk minder extreem in de eerdere verfilming bijvoorbeeld. Echter als we Hannibal op zichzelf zien valt deze kritiek al helemaal af.

Waar ik me wel echt aan stoorde was dat de afleveringen te kort waren voor het verhaal. 3 kwartier is nogal kort om een hele moordzaak in te behandelen en ook nog eens de dader te vinden, daar hadden dan ook best meerdere afleveringen overheen mogen gaan.

Al met al dus een sterk eerste seizoen van de serie en het tweede seizoen beloofd ook weer sterk te worden.

OA, The - Seizoen 1 (2016)

3,5
Erg aparte Netflix-serie. Mooi gefilmt en bijzonder origineel verhaal. Af en toe een beetje vaag en sommige wendingen vielen tegen maar metname het verhaal omtrend de ontvoering vond ik erg geslaagd.

Young Pope, The - Seizoen 1 (2016)

4,5
The Young Pope heeft mij op bijzonder prettige wijze weten te verassen. Ik ben de serie gaan kijken omdat ik me als katholiek en historicus interesseer in de representatie van de kerk. Ik had me voorbereid op een erg negatieve representatie en even leek het er inderdaad op dat de serie dat was. Net zoals dat de liefdesbrief van Lenny Belardo helemaal moet worden gelezen om diens ware aard te doorgronden, zo ook moet The Young Pope in zijn volledigheid worden gezien.

Tijdens het conclaaf is de jonge Amerikaan Lenny Belardo gekozen als nieuwe Paus. Het was een compromis tussen de aanhangers van een conservatieve Amerikaanse kardinaal en een progressieve Italiaanse kardinaal. Tot ieders grote verbazing ontpopt Belardo – die de naam Pius XIII aanneemt – zich tot de meest conservatieve, autocratische en compromisloze Paus sinds honderden jaren. Pius XIII is een wees, opgegroeid in het weeshuis van Zuster Mary, en is nog steeds opzoek naar zijn ouders… en naar God.

De serie heeft een zekere oneerbiedigheid tegenover het instituut van de kerk en de priesters. Bovendien zijn er een aantal fragmenten die niet van veel respect getuigen. Regisseur Paolo Sorrentino zit vaak heel erg op het randje en is niet bang daaroverheen te gaan. Is dit dan een grote middelvinger naar de kerk? Dat zeker niet. De manier waarop homoseksualiteit in het Vaticaan en seksueel misbruik worden behandeld was zelfs genuanceerd te noemen.

Tegelijkertijd laat de serie ook een hele andere kant zien. De geestelijken zijn allemaal oprecht gelovig en worden op zo’n goede manier vertolkt dat je als kijker een zekere sympathie voor ze krijgt. Neem bijvoorbeeld Silvio Orlando’s vertolking Kardinaal Angelo Voiello: sluwe politicus, voetbalfan, babysitter voor een verstandelijk beperkte jongen en zeer begaan met het voortbestaan van de kerk. Het drama en de vertolkingen in de serie zijn bijzonder goed. Of het nu Jude Law als Belardo is, Diane Keaton als Zuster Mary of James Cromwell als kardinaal Spencer. Net zoals er een contrast zit in de toon van de serie, zitten er grote contrasten in de personages. Van sluw en bitter tot devoot en begripvol.

Het meest opmerkelijke aan The Young Pope is toch wel dat, ondanks de oneerbiedigheid, God bestaat in deze serie. Juist door het contrast dat in de serie zit is dat zo overtuigend en wordt een (ongelovige) kijker niet meteen afgeschrikt. De hoofdpersoon maakt een erg interessante ontwikkeling door in de zoektocht naar zijn ouders.

Ik vond het uiteindelijk een erg indrukwekkende serie. Uit reacties maak ik op dat ook atheïstische kijkers de serie kunnen waarderen. Wel blijkt dat veel mensen de serie niet goed (of anders als ik) hebben begrepen, zo zien veel mensen het als een aanklacht tegen de kerk. Ik denk juist dat – ook al is het een fictief verhaal met een extreme situatie – dat mensen juist een beter begrip zullen krijgen van de kerk en het Vaticaan door deze serie.